Culture Houses - history made into art

Symbol of a collapsed epoch and transient time – remnant culture houses are captured during the process of decay.

'არ შეიძლება მხოლოდ და მხოლოდ ანალოგებით აზროვნება. დიგიტალური გახდა მსოფლიო ' ნათ

დღის მატარებელი

გუშინ სამტრედიიდან დღის მატარებელს მოვყვებოდით. ბილეთი: 5 ლარი. გამოდიოდა 12:30–ზე, ჩამოდიოდაი 6:20–ზე. სამტრედიაში ერთდროულად ორი მატარებელი ჩამოდგა – ზუგდიდი–თბილისი და ოზურგეთი–თბილისი. ჩვენ ოზურგეთისაში გვქონდა ბილეთები და რომ ჩავსხედით მერე მიგვაჯახეს ზუგდიდს და ერთად დავიწყეთ გრძელი გზა დედაქალაქისკენ.

მგზავრობა ისეთი რამეა, თან ამდენი საათი, უნდა დალიო. სანამ ჭუჭყიან ფანჯარასთან მე სიმონა დე ბოვუარს ვკითხულობდი, გვერდითა სკამებზე ორ კაცს წინ პლასტმასის ბოთლები ელაგათ. ბოთლები მეორადი იყო. შიგნით რა ესხა არ დავკვირვებივარ, მაგრამ ერთი ბოთლს მეორის თავსახური ეხურა და ასე. მე ყურში მუსიკა მქონდა გარჭობილი, ისინი სვამდნენ. ჩვენ ერთ ქვეყანაში ვცხოვრობდით, მაგრამ სხვადასხვანაირები ვიყავით. ჩვენ საერთო ენა გვქონდა, მაგრამ სხვადასხვანაირად ვსაუბრობდით. ისინი მალე გაითიშნენ და დაიძინეს. ცოტა ხანში ერთს გაეღვიძა და გულის გადახსა მოუნდა. ჩემს მეგობარს ტელეფონში თავისი ბავშვის ფოტო აჩვენა.
–აბა თუ მიხვდები რამდენი წლის არის.
დათომ უთხრა – რავი, იქნება ასე ხუთის.
– არა, სამის არის, – ისე უთხრა იმ კაცმა, რომ დათოს პასუხი ზუსტად ის იყო, რასაც ის კაცი ყველაზე მეტად მოითხოვდა.
– ვაა...

მერე მალე ამ კაცმა ხელი გადმოაგდო და ისე დადო ზედ თავი, რომ როდესაც გაიღვიდძებდა იმ ხელს დიდ ხანს ვერ იგრძნობდა. თან ორივეს ხვნეშა აღმოხდებოდა შიგა და შიგ, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მატარებელი ერთი სადგურიდან დაიძრებოდა და ისეთ "ძორგანიეს" მისცემდა რომ თავს წინა სკამზე მიარტყამდი.

დღის მატარებელი აქამდე ერთი ვიცოდი. თბილისი–ბათუმი–თბილისი. ბათუმი და თბილისი საშინლად განსხვავდება ყველაფერი დანარჩენისგან. რატომ ვერასოდეს ვერ ვიმახსოვრებ ამას. ეს მატარებელი ძალიან ჭუჭყიანი იყო და მის ტუალეტში თითოეული იმ ადამიანის კვალი იგრძნობოდა, რომელიც იქ ოდესმე შესულა. ტუალეტი ამ მატარებელში იყო ხელოვნების ნიმუში. მისი გამოყენება იყო მძაფრი შეგრძნება. იქიდან გამოსულს ცოტა ხანს მარტო ყოფნა მინდოდა. სველი სალფეტკები რომ ამოვიღე და კეტების ძირები გავიწმინდე ჩემს სკამზე დავბრუდი და მოხარშული კვერცხი შევჭამე. მიკვირს, იმ ტუალეტის მერე მაშინვე რატომ მოვინდომე ჭამა. რომ ვჭამდი ამაზე ვფიქრობდი. ვფიქრობდი რომ ვზივარ ტურტლიან სკამზე, რომელსაც სუნი ასდის, ჩემს გვერდით ძინავს ორ მთვრალ კაცს და ხვნეშენ. დაუბანელი თმები გადაზეპილი აქვთ. ახლახანს შევიგრძენი ყველაზე ბინძური ტუალეტი ჩემს ცხოვრებაში. რატომ ვჭამდი?

თბილისს რომ ვუახლოვდებოდით, ერთმა კაცმა გაიღვიძა და თვალები რომ გაახილა ბურდღუნებდა – სად ვარ, სად ვარ? რომელი საათია? სად ვარ?

CULTURAL REVOLUTION!

No, all these demonstrations in Georgia, all these the same, and then some fundamentalist orthodox fanatics holding a demonstration that they are deprived from their religion, that misha should go, that 'why', that 'jos', that 'dzirs', etc. are just stupid. It does not go anywhere. This political and religious shit. This new slogan 'Why?' is just oriented on past. 'Why' does govermnet stink? Because the same people who oppose it once supported it. No individual responsibility and this going-nowhere question 'Why'. I suppose 'Kmara'(enough), was also oriented on past when Misha came to power, but it had some connotation about the future as well. But all these problems that we think we've been having for the last twenty years actually have nothing to do with politics and the government. And religion is just an outcome. An outcome of BRAINS of these people completely oriented on past and on an absurd demand of the present.

I am having an awful desire to go out in the street naked with a megaphone and preach that church just makes people blind. I wish I was a stranger to have that courage. But it will come.

CULTURAL REVOLUTION will come in Georgia! All those who demand orthodox fundumentalism and political absurdity will have a huge brain shock. Of course they will resist, but that's the challenge. They will be like little insects trying to achieve something, but their time will be gone. It will be time to of individual knowledge, individual responsibility, individual freedom.

Another one

Tonight I saw one more dead body in Tbilisi. I don't want to count any more. If I count now, I will remember all of them. It's at least five, the ones I've seen with my own eyes. People gathered aroung the tree which the car ran into and next to it someone lying. He was not covered. No body I've seen was covered. And people staring.

I think this is the strongest reason why I want to get out of this country.

Taking off

One of those take offs. The airplane speeded on the grumpy asphalt and I leaned back straight, as I do always. And the second it took off, I closed my eyes and leaned even stronger to the back of the chair, feeling almost lying on it and this physical feeling was so strong, probably because of my emotional state. Together with that awkward physical sensation I felt overwhelmingly happy. So happy that tears gathered inside my eyes. I felt so there, so alive. Happy, out of nothing.

It must have been the book. I had been reading it for more than four hours now starting from the airport in Prague. One line, which the book characters found in one of the bars saying ‘Combat alcoholism by drinking wine’ made me smile. I had been drinking wine each evening last week, and in fact I’ve been keen on wine past three years.

Little details that construct life is in fact life itself. Just small details. Or things, that can be expressed in small details. There is this large nonsense, immobility, routine and then, there are these small details that mean so much.

The sixth chapter. Anne goes to Chicago and meets Luwis. The characters in this book unfold in front of me like absolutely real people, whom I study, observe, change opinion about them, change the way I perceive them. I recognize myself in those simple words and I feel confident. No more loneliness.

‘But if I come, that would be to see you. Do you have any time?’
‘I have all my time’, he said laughing. ‘My time is all mine.’
From ‘The Mandarins’ by Simone de Beauvoir

How at that moment I wished I were brave enough for my time to be all mine. No, in fact that’s just a justification of wasting my time, or rather, taking it too seriously. I take my time too seriously. Happiness has no time frame. It exists in somewhere beyond time and space. And sometimes I grasp it. I just need a push. In this chapter she is happy. No, that is not the word.

‘Nothing was asked of me; I had to be exactly what I was and a man’s desire transformed me into a miracle of perfection. It was so restful that if the sun had stopped in the middle of the sky, eternity would have slipped by without my noticing it.’
From ‘The Mandarins’ by Simone de Beauvoir

Before these hours of reading on the plane and in the airports, we got into a car to drive from Kolin to Prague. There were three of us and we had to squeeze in the back seat as we were told the driver had a company. En elder woman, Marjike, grew nervous as the driver stood talking of the phone, not hurrying to start moving. He did not speak English. And it was funny conversation as Marjike was explaining to him that her plain was leaving at 3.00 and the driver giving a long monologue in Czech with a ridiculing face. So we waited. The one sitting between us in the back was Sofia, a beautiful Spanish energetic woman. She took everything so close, I wished I could be able to get involved in other people’s demands so easily. I thought her unshaved armpit suited her and it looked beautiful, as if that’s how it should have been anyhow. Then a blond girl walked out of pizzeria across the road holding a pizza box. She was wearing cheap jeans and a pink jumper. There it was, we had been waiting for her. She sat next to the driver and I imagined them together. As they ate pizza, they were looking at each other and exchanging words and I felt they both had in mind their previous night or an upcoming one. Their pizza eating interaction had something erotic to it. They resembled couple for some film I had seen once or several times.

Landing in Tbilisi made me close the book. I was restless. I wanted to continue. At least continue to be awake. It was over 3 o’clock in the morning when the plane landed. And now, I can’t wait to wake up tomorrow.

maps

In the inn where they had just dined, they were drinking a muderously stron white liquor. Dubreilh had already set up his paraphernalia at one end of an oilcloth-covered table.
'Yes', Henri said. His eyes obediently followed the pencil point along red, yellow, and white lines. 'How can you choose between those little roads?'
'That's the fun of it'.
The fun of it, Henri thought, was seeing how perfectly the future followed your plans: every turn, every upgrade and downgrade, every hamlet was in its foreseen place. What security! You felt as if your life was a cocoon spun from within your own body. And yet the metamorphosis of printed words and lines into real roads, real houses, gave you what no man-made creation can give: reality.

from The Mandarins by Simone de Beauvoir